Remzadel

Een remzadel is de dragende verbinding tussen de as, fusee of naafdrager en de remklauw van een schijfremsysteem. Het onderdeel bepaalt de geometrische positie van de remklauw ten opzichte van de remschijf en vangt tijdens het remmen hoge reactiekrachten op. Bij MAN en Mercedes vrachtwagens, bussen en bestelwagens is een remzadel daarom geen universeel montageonderdeel: boutafstand, centreerdiameter, schijfdikte, offset, opname voor geleidepennen en de uitvoering van de remklauw moeten exact overeenkomen. Bepaal elk remzadel steeds aan de hand van het chassisnummer van het voertuig. Visuele vergelijking of selectie op enkel modelnaam volstaat nooit.

Remzadels komen voor op voertuigen met pneumatisch bediende schijfremmen, zoals MAN TGL, TGM, TGS, TGX en TG3, Mercedes Atego, Axor, Actros, Arocs en Econic, en op bussen zoals MAN Lion’s City, Mercedes Citaro en Neoplan touringcars. Bij hydraulisch geremde bestelwagens, waaronder MAN TGE en Mercedes Sprinter, Vito en V-klasse, kunnen eveneens zadelconstructies aanwezig zijn, maar de bevestiging en krachtsopname verschillen van zware bedrijfsvoertuigen.

Afhankelijk van het remsysteem betreft het een vast remzadel, een zadelhouder voor een zwevende remklauw of een geïntegreerde draagbeugel. Zware vrachtwagens en bussen gebruiken doorgaans gietstalen of nodulair gietijzeren zadels, ontworpen voor hoge klemkrachten, cyclische belasting en thermische wisselingen. De pasvlakken moeten vlak, corrosievrij en maatvast zijn; geringe afwijkingen in paralleliteit kunnen al leiden tot scheefstaande remblokken, ongelijkmatige slijtage en verhoogde remschijftemperaturen. Let ook op de juiste sterkteklasse, draadmaat en voorgeschreven aanhaalmomenten van de bevestigingsbouten. Hergebruik van uitgerekte bouten of montage op beschadigde draadgaten is niet verantwoord.

Een remzadel slijt minder snel dan remblokken of remschijven, maar beschadiging komt regelmatig voor door vastgelopen geleidepennen, corrosie tussen zadel en aslichaam, oververhitting of verkeerde eerdere montage. Typische foutbeelden zijn conisch afgesleten remblokken, aanlopende remmen, een voertuig dat bij remmen naar één zijde trekt, plaatselijke blauwe verkleuring van de remschijf en terugkerende breuk van geleidepennen of bevestigingsbouten. Bij voertuigen in distributieverkeer, stadsbussen en bouwtoepassingen zijn water, strooizout, stof en frequente thermische cycli belangrijke oorzaken.

Demonteer eerst de remklauw volgens de voorschriften van de fabrikant en controleer of de remblokken vrij in hun geleidingen bewegen. Meet vervolgens met een schuifmaat de resterende frictielaagdikte aan beide uiteinden van elk blok. Een aanzienlijk verschil wijst op een probleem met de geleiding, remklauw of zadeluitlijning. Controleer de geleidepenboringen op ovale slijtage, corrosieputten en beschadigde bussen. Meet de vlakheid van het zadelmontagevlak met een rei en voelermaat; controleer daarnaast de remschijf op axiale slingering met een meetklok. Een kromme of onvoldoende vlak gemonteerde drager kan de remklauw onder belasting verdraaien.

Vervang een remzadel bij scheurvorming, vervormde montageoren, uitgeslagen geleidepenopnames, zwaar gecorrodeerde pasvlakken of beschadigde schroefdraad. Lassen, opvullen of plaatselijk bijslijpen is bij een veiligheidskritisch remonderdeel geen betrouwbare oplossing. Vervang bij een defect zadel ook kritisch de bijbehorende geleidepennen, bussen, afdichtingen en bevestigingsbouten. Controleer remklauw, remblokken en remschijven op hitteschade voordat het voertuig opnieuw in dienst gaat.

Reinig de contactvlakken mechanisch zonder materiaal van het zadel of de asopname weg te nemen. Gebruik uitsluitend voorgeschreven montagepasta op geleidingspunten; vet op remblokken, remschijven of wrijvingsvlakken veroorzaakt verminderde remwerking. Een technisch correct geselecteerd remzadel, met snelle beschikbaarheid van passende remonderdelen en technische ondersteuning bij montage, beperkt ongeplande stilstand en beschermt de volledige schijfremconstructie.